Stille veerkade 32 te Den Haag

Home | Bouwverslag | Resultaat | Spinoza | Meer info |

Stilleveerkade 32

Je kunt zo, in één keer helemaal stapel verliefd worden op een huis. Dat hadden wij met de Stille Veerkade 32.

 

In september 2001 kochten wij het huis. Het pand zelf (het casco) verkeerde in redelijke staat. Dak - goed, schilderwerk en staat kozijnen redelijk tot slecht, muren en voegen voorkant goed, enz. maar… de binnenkant. Dat was een heel ander verhaal. Dat was allemaal slecht, maar hoe slecht moesten wij nog ervaren.

 

Het eerste wat Paul aanpakte was de ruimte achter de winkel. Daar was vroeger een verffabriekje geweest. De oude kalkput zat er nog. Bijzonder, vonden wij. Later bleek het een blok beton te zijn dat nauwelijks weg te hakken was. Er waren ook leuke dingen.

Langs 1 wand waren b.v. allemaal kasten met schuifdeuren, dat was een uitkomst. Het kantoortje werd omgetoverd tot een ruime badkamer. Van een vriend kregen wij een oud bad op pootjes, er kon een tafel in, wasmachine en droger, een kast en dan nog kon je er in dansen. Toen het appartement klaar was konden we verhuizen. We hadden een groot deel van onze inboedel opgeslagen; alleen het hoognodige kwam mee. Het doel was: HET PAKHUIS. We dachten dat de verbouwing daarvan (d.w.z. slopen, opbouwen en afwerken) ongeveer 1 jaar zou duren. We moesten "even" op de vergunning wachten en dan kon de sloop beginnen.

 

Het wonen in de oude binnenstad vonden we ondertussen een feest. We hadden geen TV meegenomen (zat in de opslag) en gingen 's avonds naar de schouwburg, danstheater, film, wandelen door de oude binnenstad, lekker even naar de bibliotheek. Heerlijk. Maar, dat met die vergunning viel wat tegen. Dat bleek eindeloos te duren en toen we hem kregen waren we inmiddels 2 jaar verder. Ondertussen viel er genoeg te verbouwen, te slopen, te hakken en te breken. Te beginnen met de winkel. Er werden 12 lagen behang afgepeld, 3 schoorstenen gesloopt (we dachten al: wat een grote schoorsteenmantel is dat, maar dat bleek er een te zijn met twee onderrokken), wat containers gevuld, gestukt, geverfd en de heugafelttegels van de vloer geschraapt. Er werden kasten getimmerd en toen was mijn winkel/werkplaats klaar.

 

Nu was het appartement achter de winkel en de winkel klaar. Ach ja, toen was de gang aan de beurt. Daar kon geen normaal mens lopen, behalve ik, en ik ben heel klein. Dus die gang moest 40 cm uitgegraven worden. Nou ja, uitgraven, met een sloophamer uithakken! Er had, behalve een verffabriek ook een betonwerker in dit huis gewoond. Ha ha, weer een container gevuld en nog een. En de tuin moest nu ook gebeuren. Die lag net zo hoog als de gang dus als het regende stroomde het water zo aan alle kanten naar binnen. Ja hoor, weer wat containers gevuld. Nu was het appartement achter de winkel en de winkel klaar en de gang en de tuin gesloopt. Wat konden we nu nog eens slopen. Ik praat wel steeds over we en zo maar in de praktijk deden Paul en zoon Chrispijn het en daarbij nog heel wat ingehuurde mannen. Ik had mijn eigen cateringbedrijf opgezet en voorzag elke middag iedereen van warme soep, gehaktballen, liters en liters koffie en thee, koek, snoep, brood enz.

 

Slopen: de muur in de gang waar de tuin aan grensde. Het is een lange gang (21 meter lang) en maar een 4.20 meter grenst aan de tuin en om dit deel ging het. De tuinmuur was slecht en er zaten heel kleine raampjes in, waardoor de gang erg donker was. Daar wilden we allemaal openslaande deuren met glas tot op de grond. Dus even duwen en trekken en er was geen muur meer maar een groot gapend gat. Lekker in de winter. Maar Paul plaatste in de gang even een "kasteeldeur".(zie foto). De deuren (met dubbel glas) werden geplaatst en een vriendin bedacht dat zij misschien bij ons in het pakhuis wel een expositie kon houden met haar grote en veel schilderijen. Galerie Het Pakhuis was geboren. Het was enig.

Daarna waren er vrienden die gingen trouwen en een leuke lokatie zochten om hun diner te geven en of dat dan niet bij ons…..Ja, natuurlijk, leuk. De tuin werd even overkapt zodat daar gekookt kon worden, er werden tafels en stoelen gehuurd en het feest kon beginnen. Ook dat was reuze gezellig. Zouden we het wel verbouwen??

 

Plotseling kwamen toen de 1e en 2e etage van het huis vrij en omdat we nog steeds geen bouwvergunning hadden besloot Paul dan maar aan dat appartement te beginnen want zoals het was kon het niet meer bewoond worden. We organiseerden een sloopweekend en familie en vrienden kwamen zich lekker uitleven. Er werden weer wat containers gevuld. 1 zelfs zo hoog dat het containerbedrijf weigerde de container mee te nemen. Na wat "overleg" deden ze het toch. Nu kon ook daar de opbouw weer beginnen. Maar eerst natuurlijk alles vernieuwen: elektriciteit, leidingen, muren, plafonds, ramen, deuren, vloeren. De rest was geloof ik nog goed.

 

Het appartement bleek na de sloop veel leuker dan we hadden gedacht. In de voorkamer b.v. kwam een beeldige schouw te voorschijn en het originele balkenplafond. Verder werden veel ramen en deuren vervangen omdat ze of te lelijk waren om te laten zitten of te ver heen om de herstellen. En ze hadden beslist iets met schoorstenen gehad. Ook hier weer schoorsteen om schoorsteen om schoorsteen. Da's pas chique.
Na veel containers (vol schoorstenen) en een half jaar keihard werken was het appartement klaar.
En toen geloof het of niet, we schrijven nu september 2003 kregen we ineens toestemming om het pakhuis te slopen en weer op te bouwen volgens de zeer strenge regels van de gemeente.
Maar Paul en Chrispijn waren niet te houden.
Aan de slag: slopen, containers vullen, slopen, nog meer containers vullen.

 

Het oude Pakhuis had op de begane grond 2 kamers gehad en op de achterste kamer (grenzend aan het Spinozapoortje) had nog een opbouw gestaan. Met de sloop was het dak eraf gehaald, de opbouw, de voorgevel (tuinkant) en een deel van de achtergevel (Spinozapoortje). Alleen de zijmuren stonden nog een een stukje gevel. Verder waren vloeren en plafonds ook gesloopt. Eén grote open ruimte.

 

Voordat er nu met de opbouw kon worden begonnen moest er eerst geheid worden en er kwam een snoezig klein heimachientje door het Spinozapoortje om dat werk eens even te klaren (zie foto). Vanaf dat moment ging het rap. De opbouw is hout/skelet bouw. Als ik even niet had opgelet en weer naar buiten keek was er weer heel wat veranderd, gebouwd. Er werd een eerste verdieping opgezet met 2 kamers, badkamer en een enorm terras. We hebben nu dus 4 ruimtes: parterre: grote woonkeuken en een zitkamer, op de 1e verdieping een slaapkamer, werkkamer, badkamer en het terras.

 

 

 

 

 

Huisje bouwen is één ding, het vanbinnen afwerken is een ander. En dat is eigenlijk nog meer werk dan het casco bouwen. Tijdens de opbouw waren meteen de wanden gezet voor de verschillende ruimtes. Ook was er elektriciteit naar toegebracht en water en riolering geregeld. Maar nu moest er gestuct worden, hardstenen dorpels en deuren geplaatst, elektrische bedrading, CV, plafonds plaatsen, kasten timmeren, verven, openhaard bouwen, parket leggen, keuken bouwen en plaatsen, badkamer maken en nog 1000 andere dingen. We maakten nu een afspraak met de verhuizer: 21 december 2004.

 

Eindelijk zou het dan zover zijn. De verhuizers zouden de spullen brengen die we een aantal jaren geleden bij hen hadden opgeslagen. De dag ervoor hadden we de dingen uit het appartement naar het Pakhuis overgebracht en het meteen een plaats gegeven.

 

In de opslag stonden behalve tafels, stoelen, kasten en weet ik veel wat voor dingen ook nog ruim 200 dozen met verrassing. We wisten nog wel dat er boeken in zaten maar wat zou er nog meer in die dozen zitten, eigenlijk hadden we (behalve de boeken) niets gemist. Maar toen ze kwamen was het enig. Ik kan het iedereen aanraden. Je doet dat ook wel met kinderen: als ze teveel speelgoed dreigen te krijgen berg je een deel op en na een tijd is dat weer helemaal nieuw voor ze. Zo ging het ook bij ons. Het leek net of we alles nieuw kregen.

 

Weer kregen we veel hulp van familie en vrienden en aan het eind van de dag zaten we gezellig rond de open haard. De boeken stonden in de kast, de servieskast was ingeruimd. De keuken was helemaal klaar, boven was het op de werkkamer na, helemaal ingericht. We waren moe maar zeer tevreden. Er stonden nog 7 dozen in de gang die nog uitgepakt moesten worden en die moesten maar even wachten. We hadden er die dag ruim 200 uitgepakt en vonden het wel best. Eerst eens Kerst vieren in ons nieuwe huis en daarna gingen we weer verder met ophangen, uitzoeken enz.

Paul had altijd een eigen huis willen bouwen en dat had hij gedaan.

 

Het Pakhuis komt uit op het Spinozapoortje. Dat is een smalle poort die loopt tussen de achterkant van de Stille Veerkade en de achterkant van de Dunne Bierkade. Maar er zijn ook woonhuizen die tussen deze twee kades geklemd zitten en die daar hun enige in- en uitgang hebben. Ook de achterkant van het Spinozahuis (aan de Paviljoensgracht) grenst aan deze poort.

 

 

 

 

 

ú

Home | Bouwverslag | Resultaat | Spinoza | Meer info |